Ego's perspective

am a whore of emotions Cheaper than I'd like to be Going through the motions My existence an apology I am a petrol pump of affection Where faces do briefly stop Refueling smiles of empty transaction My heart a misplaced prop I am a delivery boy of assurance Faster than I'd like to be Ready at their doors with abundance And the Price they say, i agree. I am a first aid kit of consolation Fully stacked and ready for use Comforting bandage of affirmation Eager recipient of their unhealed wounds I am the second prize in elections Tha back-up plans to hopeful dreams The instant coffee and powdered milk I am the shop they run into from rains The shade of the tree on the side of the road The reluctant option to a failed choice I am the prostitute of life Too guilty to live Too hopeless to die I exist for the sake of others Once im useless I'll live for myself.

 നാം വീണ്ടുമാകുന്നു അപരിചിത നിഴലുകൾ  അന്യോന്യമലയുന്നു പാരിൻ്റെ വെയിൽവഴി  തിരയുന്നു വീണ്ടുമാ നഷ്ടമാം മാത്രയെ  നിദ്രയുംവെടിഞ്ഞു നാം അന്തമായുഴലുന്നു നുണയുന്നു വീണ്ടുമാ ശൂന്യമാം വാക്കുകൾ  അർത്ഥം വെടിഞ്ഞ ജഡം പോലെയോർമകൾ നോവിൻ്റെനേരെയായ് പറക്കുന്നുഇരുവരും  ഉരുളുന്ന ഗോളത്തിൻ എതിർദിശയിൽ  ലക്ഷ്യമൊന്നാകിലും മാർഗ്ഗ മോന്നാകിലു- മോന്നിച്ചുനീങ്ങാൻ വിധിക്കപ്പെടാത്തവർ നിമിഷമഷികളിൽ ഒപ്പിട്ടുവച്ചുനാം അധികനാളുകളൊരുമിച്ചുവേണ്ടന്നു വാക്കൽ പറയാത്ത ഒരുനൂറു കാര്യങ്ങൾ  പറയാനറിയാത്ത ജീവൻ്റെ മന്ത്രങ്ങൾ  മനസ്സിൻ്റെ താളത്തിൽ കുറിച്ചിട്ടു നീ- യെൻ്റെ പേരും കടംതന്ന സ്വപ്നങ്ങളും നെഞ്ചിൻ്റെ നിഴലിലായ് ഞാനും കുഴിച്ചിട്ടു  നിനക്കായൊഴിച്ചിട്ട പ്രാണൻ്റെ ചില്ലകൾ  അകലേക്ക് നീപറന്നകലുന്ന കാഴ്ച്ചയിൽ  തപസ്സായിരിപ്പു ഞാൻ ജന്മാന്തരങ്ങളിൽ ഇനിയൊരു കവിതയുണ്ടെങ്കിലെൻ പ്രണയിനീ  നല്ലൊരു  കവിയുടെ മഷിയായ് വരാം 

 I hoard minutes  in a prison of digits where the bars are prisms  and the lights, delights. I weigh bliss  on a scale of cause where the weights are loss  and the needles, flaws. I count peace  on a tally of smiles where the lines are lies  and the equations, deceptions. I look too close yet I see very little I feel too much  yet feelings, riddle. ecstasy eludes as I stalk its scent  taunting me while smiles around ascent. now I'm chasing Melancholy  and she's chasing me back running around in circles never ready to attack.

  Coffee, lord, and savior. The powers thy lend Makes me a warrior. On thou, my homework depend. Your grace, my grades ascend.   Coffee, poor man’s cocaine. Thy dealers, in plain sight, Forever shall humbly reign. A welcome darkness between duty-bound daylight. All who brew are thine humble acolyte.   Coffee, god to man. Let heretics worship tea. To them, I beg your forgiveness to span. Lead their spirits to thy caffeine sea. On all human exploits, glory to thee.   Coffee, red fruit of salvation. Coffee, roasted providence of benevolence. Coffee, thy dust, an invocation. Coffee, aqueous defender of somnolence. Coffee, in heat, does thy show more opulence.   Coffee, lord, and savior My tearful gratitude.    

Houses of the blind Made of glasses and the light No questions asked  And nor do they care      The people are happy always so chatty Their smile never reach their eye the clothes they wear a well-fitting lie the love they share the roll of a die   I left that sight, for my poetic plight. a departure filled in delight   Now I wander, a failed commander Eating stale dreams for dinner      

  Good times make, fed men weak While hard times make good men great Wildflowers easy-bloom all around But a flower from a rock, there stories abound A tree standing alone gets right and rain But a giant in the thicket conquered all that he reign A house cat may be pampered and fed But glory to the tiger prey-folk dread Hot steel in the furnace, purpose awake While cold steel simply bend to break   Breath is free but bread is not Make fleeting pleasure an afterthought Flavor your bread with the sweat of your brows Make sure you reap what your hard work ploughs Each number you crunch and the lyric you write Makes your own future that much bright   Suffering is not a part of life, its life itself You can either survive or start to live To live is to stand, to smile and to start again.    

കഥകൾ എന്നെ കബളിപ്പിച്ചു. അവളതിമനോഹരിയാണ്. അളന്ന് വയ്ക്കുന്ന കാലടികൾ. കാറ്റിൽ കവിത കോറിയിടുന്ന വിരലുകൾ. അവൾക്കാഭരണങ്ങളും ആടകളും ചേർച്ചയല്ല. ആദ്യനക്ഷത്രം പിറവികൊള്ളുമ്പോൾ, അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവസാന തിരി തണുക്കുമ്പോഴും, അവൾ അവിടെയുണ്ടാകും. ആ കൽവിളക്ക് തൊട്ട് കണ്ണെഴുതാൻ. മുടി. ഇരുട്ടിന്റെ കറുപ്പാണ്, കെട്ടിയിട്ടില്ല മുഖത്തേക്ക് വീഴുന്നവയെ വകഞ്ഞു മാറ്റുന്നുമില്ല. ആ കൈ പിടിച്ച് ഞാൻ നടന്നു. അവൾക്കനുകമ്പയും അറപ്പുമില്ല അവളെങ്ങോട്ടും പോവുകയുമില്ല എവിടെ നിന്നും വന്നതുമല്ല. അവൾക്കർത്ഥവും നിർവചനവുമില്ല അതിൻ്റെ ആവശ്യവുമില്ല. അവൾ മരണമാണ്, പക്ഷെ... കഥകളിലെ പോലെ അല്ല.

ഈ കവിതയൊരെന്ത്രമോ എൻ മനസ്സിന്റെ തന്ത്രമോ ഭ്രാന്തമാം ലോകത്തിൻ കാഴ്ച മറയ്ക്കുന്ന മായാ മന്ത്രമോ കാമമോ കാലമോ അജ്ഞതാ- ക്ഷേത്രമോ. ഞാൻ സ്വയം പറയുന്ന കള്ളമോ കഥകളോ. ചോരയാൽ ചേറിൽ വരഞ്ഞ ഈ ചിത്രങ്ങളെൻ അന്ധതാ ബാക്കിപത്രങ്ങൾ. കലികാലലോകത്തെ കളിയായിക്കണ്ടവൾ ഒളിക്കാതെ വാഴുന്നു എൻ്റെ വീട്ടിൽ കരിവേഷമാടുന്ന നരഭോജിനാടിൻ്റെ കണ്ണിലിരുപ്പു ഞാൻ ഷണ്ടനായി.

There is a world shaped hole in my window pane With cracks and breaks like spider web, like the word shaped pain in my shattered soul. Virgin sights outside my doors Veil of lust inside my bones. Something calming about that broken glass. A broken world outside those jagged bars. Smeared out moons and snuffed out stars, Those i still see through these broken glass. A gust of wind or a drop of sound, I still look through these broken glass Swirling trees and flying brooks Those i still see through my broken glass So long within these asylum walls I cant help looking through these window less halls

Ashes for sale. Ashes for sale. Ashes of the person who You wanted to be. And ashes of the person who you came to be Ashes of your dreams You forgot to live. And ashes of your dreams You should have believed. Ashes of your children You forgot to raise. And ashes of your children You forgot to chase. Ashes of your parents You left so far behind. And ashes of your parents Whom you were assigned. Ashes of everything you could have been And everything you had lost. Ashes of everything you dreamed you had. With this sacrificial rites to your everyday ghost.

Behind this fence I stand Waiting for an invite, in. So late did I understand This white picket fence is not that thin I stare through these wooden boards, The keyhole on a broken glass door To catch a glimpse of that which is; in. Hour hands broke the clock And away, did it ran While i pick this paper lock With a stolen compass needle. Little did I know  This lock I can't break  And this hope I must forsake. Thus here I stand, outside this fence, Looking at my would have been friends. Earning for the other side Cursing at this damned divide. Forever must I stay outside With my aching heart still denied A chance to see the world outside my head?