Ego's perspective

 നാം വീണ്ടുമാകുന്നു അപരിചിത നിഴലുകൾ  അന്യോന്യമലയുന്നു പാരിൻ്റെ വെയിൽവഴി  തിരയുന്നു വീണ്ടുമാ നഷ്ടമാം മാത്രയെ  നിദ്രയുംവെടിഞ്ഞു നാം അന്തമായുഴലുന്നു നുണയുന്നു വീണ്ടുമാ ശൂന്യമാം വാക്കുകൾ  അർത്ഥം വെടിഞ്ഞ ജഡം പോലെയോർമകൾ നോവിൻ്റെനേരെയായ് പറക്കുന്നുഇരുവരും  ഉരുളുന്ന ഗോളത്തിൻ എതിർദിശയിൽ  ലക്ഷ്യമൊന്നാകിലും മാർഗ്ഗ മോന്നാകിലു- മോന്നിച്ചുനീങ്ങാൻ വിധിക്കപ്പെടാത്തവർ നിമിഷമഷികളിൽ ഒപ്പിട്ടുവച്ചുനാം അധികനാളുകളൊരുമിച്ചുവേണ്ടന്നു വാക്കൽ പറയാത്ത ഒരുനൂറു കാര്യങ്ങൾ  പറയാനറിയാത്ത ജീവൻ്റെ മന്ത്രങ്ങൾ  മനസ്സിൻ്റെ താളത്തിൽ കുറിച്ചിട്ടു നീ- യെൻ്റെ പേരും കടംതന്ന സ്വപ്നങ്ങളും നെഞ്ചിൻ്റെ നിഴലിലായ് ഞാനും കുഴിച്ചിട്ടു  നിനക്കായൊഴിച്ചിട്ട പ്രാണൻ്റെ ചില്ലകൾ  അകലേക്ക് നീപറന്നകലുന്ന കാഴ്ച്ചയിൽ  തപസ്സായിരിപ്പു ഞാൻ ജന്മാന്തരങ്ങളിൽ ഇനിയൊരു കവിതയുണ്ടെങ്കിലെൻ പ്രണയിനീ  നല്ലൊരു  കവിയുടെ മഷിയായ് വരാം 

കഥകൾ എന്നെ കബളിപ്പിച്ചു. അവളതിമനോഹരിയാണ്. അളന്ന് വയ്ക്കുന്ന കാലടികൾ. കാറ്റിൽ കവിത കോറിയിടുന്ന വിരലുകൾ. അവൾക്കാഭരണങ്ങളും ആടകളും ചേർച്ചയല്ല. ആദ്യനക്ഷത്രം പിറവികൊള്ളുമ്പോൾ, അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവസാന തിരി തണുക്കുമ്പോഴും, അവൾ അവിടെയുണ്ടാകും. ആ കൽവിളക്ക് തൊട്ട് കണ്ണെഴുതാൻ. മുടി. ഇരുട്ടിന്റെ കറുപ്പാണ്, കെട്ടിയിട്ടില്ല മുഖത്തേക്ക് വീഴുന്നവയെ വകഞ്ഞു മാറ്റുന്നുമില്ല. ആ കൈ പിടിച്ച് ഞാൻ നടന്നു. അവൾക്കനുകമ്പയും അറപ്പുമില്ല അവളെങ്ങോട്ടും പോവുകയുമില്ല എവിടെ നിന്നും വന്നതുമല്ല. അവൾക്കർത്ഥവും നിർവചനവുമില്ല അതിൻ്റെ ആവശ്യവുമില്ല. അവൾ മരണമാണ്, പക്ഷെ... കഥകളിലെ പോലെ അല്ല.

ഈ കവിതയൊരെന്ത്രമോ എൻ മനസ്സിന്റെ തന്ത്രമോ ഭ്രാന്തമാം ലോകത്തിൻ കാഴ്ച മറയ്ക്കുന്ന മായാ മന്ത്രമോ കാമമോ കാലമോ അജ്ഞതാ- ക്ഷേത്രമോ. ഞാൻ സ്വയം പറയുന്ന കള്ളമോ കഥകളോ. ചോരയാൽ ചേറിൽ വരഞ്ഞ ഈ ചിത്രങ്ങളെൻ അന്ധതാ ബാക്കിപത്രങ്ങൾ. കലികാലലോകത്തെ കളിയായിക്കണ്ടവൾ ഒളിക്കാതെ വാഴുന്നു എൻ്റെ വീട്ടിൽ കരിവേഷമാടുന്ന നരഭോജിനാടിൻ്റെ കണ്ണിലിരുപ്പു ഞാൻ ഷണ്ടനായി.