Ego's perspective

കഥകൾ എന്നെ കബളിപ്പിച്ചു. അവളതിമനോഹരിയാണ്. അളന്ന് വയ്ക്കുന്ന കാലടികൾ. കാറ്റിൽ കവിത കോറിയിടുന്ന വിരലുകൾ. അവൾക്കാഭരണങ്ങളും ആടകളും ചേർച്ചയല്ല. ആദ്യനക്ഷത്രം പിറവികൊള്ളുമ്പോൾ, അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവസാന തിരി തണുക്കുമ്പോഴും, അവൾ അവിടെയുണ്ടാകും. ആ കൽവിളക്ക് തൊട്ട് കണ്ണെഴുതാൻ. മുടി. ഇരുട്ടിന്റെ കറുപ്പാണ്, കെട്ടിയിട്ടില്ല മുഖത്തേക്ക് വീഴുന്നവയെ വകഞ്ഞു മാറ്റുന്നുമില്ല. ആ കൈ പിടിച്ച് ഞാൻ നടന്നു. അവൾക്കനുകമ്പയും അറപ്പുമില്ല അവളെങ്ങോട്ടും പോവുകയുമില്ല എവിടെ നിന്നും വന്നതുമല്ല. അവൾക്കർത്ഥവും നിർവചനവുമില്ല അതിൻ്റെ ആവശ്യവുമില്ല. അവൾ മരണമാണ്, പക്ഷെ... കഥകളിലെ പോലെ അല്ല.

ഈ കവിതയൊരെന്ത്രമോ എൻ മനസ്സിന്റെ തന്ത്രമോ ഭ്രാന്തമാം ലോകത്തിൻ കാഴ്ച മറയ്ക്കുന്ന മായാ മന്ത്രമോ കാമമോ കാലമോ അജ്ഞതാ- ക്ഷേത്രമോ. ഞാൻ സ്വയം പറയുന്ന കള്ളമോ കഥകളോ. ചോരയാൽ ചേറിൽ വരഞ്ഞ ഈ ചിത്രങ്ങളെൻ അന്ധതാ ബാക്കിപത്രങ്ങൾ. കലികാലലോകത്തെ കളിയായിക്കണ്ടവൾ ഒളിക്കാതെ വാഴുന്നു എൻ്റെ വീട്ടിൽ കരിവേഷമാടുന്ന നരഭോജിനാടിൻ്റെ കണ്ണിലിരുപ്പു ഞാൻ ഷണ്ടനായി.

There is a world shaped hole in my window pane With cracks and breaks like spider web, like the word shaped pain in my shattered soul. Virgin sights outside my doors Veil of lust inside my bones. Something calming about that broken glass. A broken world outside those jagged bars. Smeared out moons and snuffed out stars, Those i still see through these broken glass. A gust of wind or a drop of sound, I still look through these broken glass Swirling trees and flying brooks Those i still see through my broken glass So long within these asylum walls I cant help looking through these window less halls

Ashes for sale. Ashes for sale. Ashes of the person who You wanted to be. And ashes of the person who you came to be Ashes of your dreams You forgot to live. And ashes of your dreams You should have believed. Ashes of your children You forgot to raise. And ashes of your children You forgot to chase. Ashes of your parents You left so far behind. And ashes of your parents Whom you were assigned. Ashes of everything you could have been And everything you had lost. Ashes of everything you dreamed you had. With this sacrificial rites to your everyday ghost.

Many may distinctly remember from their childhood a scene, where they realized that their mother (and/or) father will eventually die. Many may have asked their parents if they would die. I remember asking my mother that question and she told me the truth. Seeing me cry my eyes out and suffered my first broken heart she confessed that she was playing a prank on me and that parents don’t die. I never been hastier to believe anything and I deliberately refused myself to ever ask or think that question again. But when my sister became around the same age as me, she also had the same query. And my curious and analyzing eyes scanned every feature of my mother’s face. Without missing a beat she said parents don’t ever die. And my sister resumed her play content with the answer. I needed to become a big brother to understand why lies are important. That lie may have protected me from losing my childhood more than necessary and incurring any more trauma than we all get our fair share of. Ou...

Behind this fence I stand Waiting for an invite, in. So late did I understand This white picket fence is not that thin I stare through these wooden boards, The keyhole on a broken glass door To catch a glimpse of that which is; in. Hour hands broke the clock And away, did it ran While i pick this paper lock With a stolen compass needle. Little did I know  This lock I can't break  And this hope I must forsake. Thus here I stand, outside this fence, Looking at my would have been friends. Earning for the other side Cursing at this damned divide. Forever must I stay outside With my aching heart still denied A chance to see the world outside my head?